Dr. Solomon Sindano met zijn ouders
‘’n Laatste update, want morgen, zat. 26 maart vliegen we huiswaarts, moe maar zeer voldaan.
Woensdag 23 maart:
Nadat we onze nederl. gasten/sponsors hadden uitgezwaaid, zijn we met Bea naar de boardmeeting van de Andersen High School gegaan. Deze komt elke 3 maanden bij elkaar en is een heel serieuze groep mensen van 18 personen. Hierin zitten o.a. de bisschop, de hoofdonderwijzers van de middelb.scholen in de buurt, leerkrachten en ouders. Bea is hiervan de chairlady.
Was bijzonder interessant om mee te maken en te horen hoe ze over bep.zaken, zoals bijv. het probleem van zwangere schoolmeisjes, denken en praten. Ook heel bijzonder om nu aan den lijve te ondervinden hoe deze groep mensen ons werk in Nederland weten te waarderen.
Het was een lange zit van 11.00u tot 16.00u met alleen ’n korte plaspauze, maar alleszins de moeite waard. Zouden er elke vergadering wel bij willen zijn, om te horen wat er allemaal speelt.
Nu heb ik daar tot 16uur gezeten, maar had om 15uur ’n afspraak in het ziekenhuis om bij 2 patienten ’n echo te maken. Nou is wachten hier hééééééél normaal, dus de dames zaten rustig op het bankje op me te wachten, waarvan 1 met ’n volle blaas, omdat het een heel vroege zwangerschap betrof, met bloedverlies. Gelukkig kon ik haar en haar man goed nieuws vertellen, dus het was het wachten waard.
Om half 5 zouden we naar de ouders van Nancy gaan. Nancy is de dochter van een echtpaar dat hier op de farm werk. Zij studeert in Gent/België en logeert regelmatig bij mijn jongste zusje Marie Louise en haar man en 4 dochters, in huis, wat zowel voor Nancy als het gezin van M.L. een groot succes is.
We hadden foto’s van Nancy meegebracht, toen ze vorig jaar november onze gast was op het charity diner. Boaz en Rose, haar ouders dus, waren zeer trots op hun dochter en zijn ook erg blij dat mijn zusje zich over haar bekommerd. Ook hadden we een boekje, in het engels, over Gent voor haar ouders mee genomen, wat ze reuze interessant vonden. Rose had ’n soort van platte oliebolletjes voor ons gebakken, jammie mmm. Het was erg gezellig en het begon al donker te worden (19u) toen we naar huis reden, maar niet voordat we de nodige foto’s hadden gemaakt voor Nancy.
s’ Avonds lekker om 21u de koffer in, was na zo’n drukke dag ook jammie.
Donderdag 24 en vrijdag 25 maart:
Afgelopen donderdag en vandaag,vrijdag 25/3 ben ik vooral bezig geweest met het uitwasbare maandverband onder de aandacht te brengen. Was erg leuk om te doen, want de meiden waren allemaal zeer geïnteresseerd. Kan ik me voorstellen als je ouders geen wegwerpverband kunnen betalen.
Zoals jullie op ons blog hebben kunnen lezen, is ’n pakketje Afripads, de uitwasbare dus, stukken goedkoper dan de disposables. Het ziet er ook nog eens leuk uit, is verschillende pasteltinten. “Onze meiden op de Andersen Highschool en de meiden van de Japata highschool, hier ong. 3 km vandaan, hebben vandaag allemaal zo’n pakketje gekregen, in de hoop dat we hiermee de absentie ’n stuk omlaag brengen. Ook krijgen ze nog een enquête-formulier dat ze in moeten vullen, want hun feedback is voor ons, en voor Afripads, weer erg belangrijk.
Jude-Ellen, van personeelszaken hier op de farm, is met mij mee gegaan, om, waarnodig te vertalen in het swahili, zodat we zeker weten dat ze het goed begrepen hebben. Alle meiden waren ons zeer dankbaar. Nu dus maar hopen dat het ze zal helpen bij hun maandelijkse gedoetje.
Wat heb ik nog meer gedaan?
Ohja, ik had zo’n 60 bh’s mee genomen uit Holland. Nou, de meiden van onze middelbare school braken de tent zowat af, toen ze dat hoorden. Er werd over hun kleren heen “gepast”. Sommige droegen ‘m ondersteboven. Zo te zien wordt dit hun eerste bra, terwijl het meiden zijn van 18 tot 21 jaar. Ze hebben er erg veel plezier mee gehad, met het uitzoeken en passen.
Dat was het voor deze keer, morgen op weg naar Eldoret waarvandaan we om 18.00 uur naar Nairobi vliegen en dan om 23.00 uur door naar Schiphol waar we zondagochtend vroeg aankomen.
Groet en dank voor al jullie belangstelling en reacties op ons blog.
Ank
The Girl child problematiek
Wat is nu de hoofdactiviteit geweest van ons bezoek?
Sedert de start van de secondary school heeft Ank de meiden en ik de jongens onder onze hoede genomen. We hebben vooral met de eerste groep leerlingen een intensieve verstandhouding opgebouwd. Deze groep doet einde van dit jaar hun eindexamen.
Ank heeft tijdens haar jaarlijkse bezoeken steeds minder meisjes gezien, waar blijven die toch. Bij navraag blijken ze door zwangerschap, weglopen van huis en door allerlei andere redenen van school te zijn verdwenen. Vooral die veel te jongen zwangerschappen baren ons zorgen. Hoe kunnen we aan die grote uitval, er is zelfs sprake van 75% iets doen.
Toen onstond na overleg met de schoolhoofden het plan voor de bouw van een Dormitry. Dat maakt het al veel lastiger om verkracht te worden. Je moet weten dat de dagelijkse wandeling van huis naar school, over soms wel 7 km en dan in de schemer of het donker een groot risico is op aanranding.
Maar dat hoge aantal drop-outs wordt ook veroozaakt door gebrek aan goed maandverband. Disposables zijn veel te duur en een alternatief is er niet. Nu gebruiken de meiden, oude lappen, bladeren van de bananenboom of ze blijven thuis. Iedere maand verliezen ze zo minimaal 5 dagen les. Dat motiveert niet echt om je studie af te maken.
de onderdelen keurig in de bakken klaar om te stikken.
We kwamen einde vorig jaar op het spoor van herbruikbaar en wasbaar damesverband. Een nieuwe produkt dat in
Het naaiatelier voor de pads
Uganda wordt gemaakt door Afri-pads. Het is goedkoop, tot ¼ van de prijs van disposables voor een heel jaar en met een kit kun je meer dan een jaar vooruit. Voor 285 shilling, dat is nog geen 3 euro per kit. Dat produkt hebben we in Uganda opgehaald en zijn we nu in de regio aan het uitzetten. en………………als we er genoeg kunnen verkopen dan bouwen we hier ook een productie, dat geeft 25 vrouwen werk en inkomen. Dat zou toch mooi zijn!
Ank is vandaag naar de 2 secondary schools in de omgeving om sexuele voorlichting te geven aan de meisjes en hun allemaal gratis een set damesverband te geven. Ze zal ook voordoen hoe je daarmee omgaat. Dat betekent in ieder geval dat de dames niet meer hoeven te verletten, waarmee hun schoolresultaten zullen verbeteren.
Deze afri-pads zijn onderdeel van een bewustwordingsprogramma dat we hier proberen op te zetten met behulp van alle headteachers en schoolprincipals. Zo nodig, zeker als je weet dat er op dit moment 10 schoolmeisjes zwanger zijn!!!
Nog een hele hoop te doen om de hele gemeenschap te doordringen van een andere houding tegenover de meisjes en hun toekomst.
Dat was het onderwerp dat in alle gesprekken aan de orde is gesteld. Dankbaar om te doen en we hopen de geesten te hebben losgemaakt om hier met zijn allen de schouders onder te zetten.
Groet
ad
Beste allemaal,
Weer enige dagen geleden, maar bij deze ga ik (Anke) jullie weer even bijpraten:
Vrijdag 18 maart:
Weer volle bak aan de gang vandaag, na ons oponthoud in Uganda (wat overigens helemaal geen straf was, maar toch). Allerlei kleine klussen gedaan, niet zo interessant om te schrijven en Ad veel op kantoor gezeten om de administratie over de projekten in orde te krijgen. Hiervoor heeft hij nogal wat informatie van Bea nodig, wat niet altijd meevalt om te krijgen, omdat dat zo’n bezige bij is. Komt goed.
Zaterdag 19 maart:
Vandaag komen onze 4 nederlandse gasten aan in Kitale-town, zo’n 40km van hier. Het zijn Adriaan Vrienten en zijn vrouw Hetty en Hans Veltkamp met zijn vrouw Gemma. Beide heren zijn bestuurslid van de Bredase stichting MTO. Ze zijn hier naartoe gekomen om getuige te zijn van de opening van het meisjes-internaat, dat afgelopen maanden gebouwd is. Dit prachtige gebouw is nml. geheel tot stand gekomen dankzij hun complete sponsoring hiervoor. Ze moeten nog een paar nachtjes geduld hebben voor het partytime is hier, want dat was vandaag, dinsdag dus.
Zaterdagmiddag ben ik de hele middag naar het weeshuis geweest. Ze weten daar nml. dat ik elke keer als ik kom, een bordspel voor ze meebreng en deze keer was dat Scrabble. Zo staat daar ook al Rummycub, MensErgerJeNiet en voor de kleintjes plaatjes- Domino. Trouwens, punniken heb ik ze ook geleerd. Met een kratje soda’s (flesjes frisdrank dus), een doos koekjes en een zak kauwgom reed ik er om 14.00u heen, om pas om 19.00u,het was al donker, weer terug naar huis te rijden. Ze vonden het geweldig en ik natuurlijk ook. Toen ik vertrok hadden ze het spel goed door. Ook nog ’n potje Rummicub gedaan, om zeker te weten dat ze het wel kunnen en om te zien of ze het goed doen, ja dus.
Zaterdagavond moesten we onze slaapkamer leegmaken, want morgen komt de duitse ambassadeur, met gevolg. Onze slaapkamer is nml. de enige kamer met een eigen badkamer, vandaar. Ook voelde Ad zich niet goed, koud, moe, hoofdpijn, dus op tijd naar bed (20.30u)
Zondag 20 maart:
Afgelopen nacht weer tropische regenbuien, zoals zeer regelmatig de afgelopen week. Het seizoen van de longrains is nu ècht begonnen. Er kan dus mais gepland worden. West-Kenia (waar wij zitten) wordt de maisschuur van Kenia genoemd, omdat je het hier zoveel ziet. We worden vandaag om 10.00u opgehaald door een chauffeur van de farm met een 4-wheeldrive, om onze nederlandse gasten op te zoeken in hun lodge. Ze konden door het verblijf van de ambassadeur + 2 stuks gevolg, helaas nog niet naar hier komen, omdat er niet genoeg kamers zijn, vandaar.
We waren van plan die middag, na een gezellige lunch in de stad, een National Parc met ze te bezoeken. Het is echter alleen, wederom door de giga-regen, bij een lunch en bijpraten gebleven. Nu viel er genoeg bij te praten, dus no problem. Om 16.00u terug gereden, zodat we ruimschoots voor donker (19.00u) weer thuis waren. De weg viel mee, ondanks de regen. Hier had het gelukkig niet geregend, wat de trip een stuk makkelijker maakte,ook voor de chauffeur.
Bij aankomst hier bij ons guesthouse werden we verwelkomt door mevrouw de ambassadrice, met haar man en nog een heer. Alle drie erg aardig en vooral geen capsones.
Maandag 21 maart (begin van de lente bij jullie hè, heerlijk!!!)
Bea en Bob hadden ons uitgenodigd bij hen thuis, om samen met de ambassadrice enzo, te komen ontbijten, wat wederom gezellig was. Ad flink over onze stichting verteld en m.n. over ons maandverband-projekt, waar ze zeer in geinteresseerd waren. Ze hebben ook een paar pakjes Afripads meegenomen, want zij delen (wegwerp)maandverband gratis uit in de sloppenwijken van Nairobi. Mogelijk dat dit een veel beter alternatief kan zijn. We wachten af.
Ik moest helaas de heerlijke ontbijtdis overhaast verlaten, omdat onze nederl. gasten bijna zouden arriveren. Na hun aankomst op de veranda ’n bakkie gedaan en toen aan de gang. Ad, die inmiddels ook weer thuis was, heeft 3 van de 4 gasten rondgeleid op de farm. Zelf ben ik met Gemma, ’n oud-Montessori-kleuterleidster, naar de Andersen Primaryschool gegaan. Daar had ik nml. een hoop materialen uitgezocht, waarvan ik niet precies wist wat ik ermee moest, Gemma gelukkig wel. Ze was er ook helemaal op haar plek en in haar nopjes tussen al die kindjes en de mooie materialen uit Holland (dank je Dietje!)
s’Middags zijn we met zijn zessen naar het meisjes-internaat gereden, waar we de laatste hand hebben gelegd aan de “inrichting”ervan, want morgen is immers de opening. We hebben de stapelbedden gedekt, gordijnen opgehangen, wat tafeltjes met ’n stoel erbij gezet en tot slot op alle 4 de slaapzaaltjes (met elk 12 bedden) ’n bijbel achter gelaten. Om 18u gingen moe maar zeer voldaan terug huiswaarts.
Inmiddels waren de duitse gasten vertrokken en konden Hans, Gemma, Adriaan en Hetty hun kamers betrekken, lekker douchen. Ook Bea kwam om half 7 nog even kijken hoe het met haar nieuwe gasten ging, prima dus. Zij bracht ook nog wat “leftovers” (“kliekjes”) mee die de ambassadrice niet genuttigd had. Dat was smullen hoor, want zalm of mozzarella krijgen we hier niet elke dag, heerlijk. We lagen er allemaal om 21.00u in, ook heerlijk.
Dinsdag 22 maart,
Vandaag de grote dag, m.n. voor onze ned.gasten: de feestelijke opening van de meisjes dormitory. Om 09.00u nog even de laatste hand gelegd, zoals 100 ballonnen opblazen (wat de meisjes van de sec.school gelukkig voor ons hebben gedaan) en opgehangen, slingertjes, een lint en natuurlijk alles met héél veel rozen versierd. Het zag er erg gezellig uit. Ook werden vandaag de 12 gloednieuwe teachers-houses geopend. Deze zijn voor een aantal onderwijzers van de secondary school. Ze staan pal naast de school.Een project van Wilde Ganzen, NCDO en het Florijn College uit Breda.
Om half 11 begon de ceremony met zang en dans van de leerlingen, ’n toneelstukje en daarna diverse speeches. Behalve naar de speech van Bea, Ad en mij, hebben de leerlingen, de ouders en de onderwijzers ook naar speeches van medezeggenschapsraad, hoofonderwijzers van de omliggende sec.scholen,de districts educational officer,de headgirl en uiteraard die van de sponsors moeten luisteren, wat overigens geen enkel probleem was. Het was fantastisch weer, volop zon, en na het officiele doorknippen van de linten (bij de dormitry natuurlijk door Adriaan en Hans) en bij de teachershouses (waar ik het mocht doen) en na de boomplanting door dezelfde heren bij de dormitry, was het tijd voor ’n glaasje fris en ’n lunch, ook voor alle leerlingen. We kregen ’n bord rijst met stukjes rundsvlees en een jusje erover. Ik vond het prima te eten, wel typisch afrikaans, want natuurlijk was het vlees bijna niet om door te komen. Had nog zeker ’n uur of 2 mogen stoven, maar dat woord kennen ze hier niet. Anyway, het vult.
Uiteindelijk was alles tegen driëen achter de rug. De sponsors en hun dames (en wij uiteraard ook) hadden er erg van genoten. Zij waren zeer onder de indruk van alles wat ze gezien en gehoord hadden. 
Ad en ik moesten nog even bij het hoofd van het HIV-team langs en nog een snel een bezoekje aan het ziekenhuis afleggen, waarna we op kantoor de emails van de afgelopen dagen binnen hebben gehaald. Hier hadden de nog steeds niet de gelegenheid voor gehad.
Vanavond, onder en nà het eten, uiteraard nog lang nagepraat over alle indrukken van vandaag. Om 21.00u lagen ze alle 5 moe maar zeer voldaan onder hun dekbedje, wat ik nu ook maar eens zal gaan doen, want morgen hebben Ad en ik, na het uitzwaaien van onze gasten, een bomvol programma, maar daarover volgende keer meer.
Liefs,
Ank xxx
Ank heeft de kinderen in het Children’s home beide spellen geleerd en dat leverde heerlijke spelletjes op.
Ook het engelse scrabble is nu door Ank geintroduceerd
Rummukub heeft ook in het Children's home veel gebruikers
Deze week is de feestelijke opening van het nieuwe meisjes internaat. De guests of honour zijn 2 bestuurleden en hun partner van de stichting MTO uit Breda die morgen die opening zullen gaan doen. Later meer met foto’s van het werkelijk prachtige en heel functionele gebouw. Het belooft een mooie dag te worden met zang en dans. Hopelijk regent het niet!
Dan gesprekken met geinteresseerde vrouwen om de verkoop van Afri-Pads te gaan verzorgen. Dat is wasbaar en herbruikbaar damesverband tegen 1/3 van de prijs van disposables. Een prachtig produkt dat we hier gaan verkopen en als die verkoop voldoende is bouwen we een eigen productie, die geeft dan werk aan 25 vrouwen. Ook hierop kom ik in de loop van de week nog terug.
Dan de Boardmeeting op de Sec. School, daar is de bisschop bij en de district educational officer, dat is een periodiek overleg tussen de Board het hoogste bestuursorgaan op de school en het schoolteam. De begroting en het leerprogramma staan op de agenda, ank en ik zijn als sponsors uitgenodigd.
En tussendoor natuurlijk ook nog van alles, er gebeurt hier voldoende. Ik wacht nog op 3 aanvragen van omliggende scholen om die op te knappen. Voor dat renovatie werk hebben we weer sponsors nodig, die gaan we na terugkomst zoeken.
einde van de week het doorspreken van de bouwplanning van alle projecten met de aannemer, en dat zijn er inmiddels een hele hoop. Het scheppen van enige orde daarin is belangrijk.
De regens zijn heftig en dan komt er echt een enorme hoeveelheid water naar beneden, daar kan schade uit volgen aan gebouwen etc. Daarom hebben we een waterbeheersingsplan gemaakt, met dan aan Lars Hoogduin. Dat voorziet in de aanleg van afvoerpijpen, opslagbassins enz tot aan de rivier. Hoog tijd dat we daar ook een forse aanzet mee maken.
enfin, we zitten niet stil en kijken uit naar weer een boeiende week.
groet
Ad
De koe eindigt bij ons zijn leven in het slachthuis, hier gaat dan wat anders en na de slacht ligt dat beest in een zak naast de weg, te wachten op transport naar de lokale slager.
Vrijdag, 18 maart 2011
Al even niets van ons gehoord, hè. Zal daarom een verslag van afgelopen week schrijven:
Vrijdag, 11 maart:
s’Morgens om 10u met Bea vertrokken om enkele projekten te bezoeken, o.a. de nieuwe school voor dove kinderen van Sr. Angelina, even buiten Kitale dus hier ruim 40 km vandaan. Een prachtig schooltje met om te beginnen 5 klaslokalen. Er zitten momenteel ong. 25 kinderen van verschillende leeftijden op. 2 Lokalen hiervan worden nu nog gebruikt als slaapzaal, een voor de boys en een voor de meiden. Na de paasvakantie komen er 6 kinderen bij, die van de farm komen en nu in Webuye op de dovenschool zitten. Webuye ligt hier ruim 2 uur vandaan en is dus moeilijk te bezoeken voor de ouders van deze kinderen. Dat wordt straks dus een stuk makkelijker. Hopelijk zullen de kids hier snel wennen en blij zijn dan ze dichter bij huis zitten. Ben benieuwd.
Die nacht hebben Ad en ik in de Karibuni-lodge gelogeerd, in Kitale. Een èchte afrikaanse lodge, met eenvoudige,typische afrikaanse huisjes waarbij een dikke uitgeholde boomstam, die op een diep gat in de grond staat, met daarop een wc-bril, als toilet diende. Alles heel eenvoudig maar gelukkig wel schoon. Was weer een ervaring.
Karibuni Lodge in Kitale
Zaterdag, 12 maart:
S’Morgens om 7 uur kwam onze chauffeur Francis ons bij de Karibuni-lodge ophalen. We hadden een lange reis voor de boeg. Onze eindbestemming lag namelijk zo’n 800 km verderop, in West-Uganda. Om precies te zijn in Ishakha, een universiteitsplaatsje waar onze keniaanse student medicijnen èn vriend Solomon Sindano op dinsdag 14 maart de eed zou afleggen als DOKTER Sindano. Jaja, eindelijk is het zover na bijna 6 jaar gescheiden te hebben moeten leven van zijn vrouw en 3 dochtertjes, want zij bleven achter in Kenya. Wij waren, met zijn ouders, zijn gasten bij deze ceremonie.
Maar, voor het zover was moesten we eerst nog even 1000 pakjes maandverband ophalen in Masaka. Het bijzondere aan dit verband is dat het uitwasbaar en dus herbruikbaar is. Daarbij is het ook nog eens goedkoper dan wegwerp-maandverband.
Het wasbare en herbruikbare damesverband van Afri Pads
Wat een onderwerp hè, maar voor hier heel belangrijk. Wij als stichting proberen er namelijk alles aan te doen om de meisjes naar school te krijgen, de jongens komen wel. De meeste ouders vinden dat hier namelijk nog niet zo belangrijk.Het probleem bij de grotere meisjes in dit arme gebied is echter, dat als ze ongesteld zijn, geen maandverband kunnen gebruiken omdat de ouders daar geen geld voor hebben. Ze moeten het dan doen met ’n stuk stof van een oud kledingstuk. Dit maakt de meiden erg onzeker en daarom blijven degene die al naar school kwamen, elke maand ’n kleine week thuis, waardoor ze binnen de kortste keren de nodige achterstand oplopen en uiteindelijk de achterstand niet meer in kunnen halen en ze dus maar thuisblijven.
Welnu, wij hopen nu dat we met de prachtige rose en lichtblauwe uitwasbare setjes van Afripads de meisjes met dit probleem kunnen helpen. Wordt weer een mooi projekt dus.
Zondag, 13 maart: Masaka
Net als gisteravond, zou ook deze dag grotendeels besteed worden aan ons bezoek aan Afripads. Na een prachtig verhaal over hoe het 2 jaar geleden allemaal begon en tot nu toe gegaan is, van Sonia een mooie jonge amerikaanse, die dit bedrijfje samen met haar man Paul runt, en een leuke rondleiding in het fabriekje, hebben we de 1000 setjes “sanitary pads” in en op (bagagebox!) de auto van Francis geladen en vertrokken we na een hartelijk afscheid weer verder, richting Solomon. Dat was nog zo’n 200 km rijden. Maandag zou immers de eedafleggen gaan plaatsvinden, echter………….
Zondagmiddag, we waren nauwelijks 10 minuten bij Sonia vertrokken, kregen we een telefoontje van Bea, dat de ceremonie uitgesteld was tot woensdag. Reden onbekend!
Ad boos, wilde geen 2 dagen wachten en teruggaan naar de farm.”Nog genoeg te doen”.
Nou, ik dacht het niet hè! Onze Kenia-reis hadden we nml. juist nù gepland, zodat we op 14 maart bij Solomon konden zijn en we waren er nu zóóó dichtbij, nog maar ’n uur of 3 rijden.
En zo geschiede dus, met als gevolg 2 dagen verplicht vakantie, wat achteraf absoluut geen straf was in de Kingfisher-lodge (in Kitchwamba), aan de rand van het Elisabeth National Parc, geweldig!!! Een fantastisch huisje met een onbeschrijfelijk mooi uitzicht over dit “parc” (behalve veel havikken en gekko’s helaas geen dieren gezien) en ook nog een héérlijk zwembad erbij. Het was even de hemel op aarde.
Maandag, 14 maart:
Telefonisch contact met Solomon gehad. Vond het uiteraard ook erg vervelend, maar kreeg het uitstel ook pas op het laatste nippertje te horen.
Deze dag werd er dus een van (welverdiende) rust, zeker voor Francis, na zo’n 800 km rijden.Verder wat zwemmen, boekje lezen, wat eten, middagdutje, bis.
Dinsdag, 15 maart:
Helaas niet zwemmen (frisjes, bewolkt), boekje lezen, wat eten, dutje enz.
Woensdag, 16 maart:
Dè GROTE dag, de eedaflegging van Dr. Solomon Sindano. Om 8 uur de lodge verlaten om om 9 uur Solomon op de afgesproken plaats te ontmoeten in Ishakha. Daar kwam hij aangelopen, wat een heerlijk weerzien na 2 jaar. Toen begon hij te vertellen, dat hij het ontzettend vervelend vond, maar de ceremonie was, je wilt het niet geloven, wéér 2 dagen uitgesteld. Daar stonden we dan, wat nu?
Hij heeft ons, en zijn ouders (die de reis helemaal met het openbaar vervoer, de bus dus, hadden gemaakt) toen mee genomen naar de universiteit en ons een rondleiding gegeven. Was natuurlijk ook leuk, maar wat een teleurstelling zeg. Nu staat hij dus vrijdag, zonder familie of vrienden zijn eed af te leggen, want nòch zijn ouders, nòch wij konden onmogelijk 2 dagen langer blijven.
Dr. Solomon is vol belangstelling voor zijn cadeau
Na de rondleiding en kennismaking met enkele professoren en bevriende studenten van Solomon hebben we gezellig samen geluncht, speechje gehouden en kadootjes overhandigd. Om 14.00u werden we uitgezwaaid en begon onze 800 km lange reis, terug naar de farm.
We hadden met Francis afgesproken dat we wilden proberen tot voorbij de hoofdstad Kampala te komen, zo’n 400km verderop. Dit om morgen m.n. de giga-drukte in Kampala achter ons te hebben. Nou, dit is gelukt maar wat een gekkenhuis in die hoofdstad zeg, ongelooflijk. Nog nooit zoiets mee gemaakt. Geen politieagent of stoplicht te zien. We zijn van 18.00u tot 21.00u bezig geweest om ons er doorheen te wurmen en stinken, wat een walm in die stad zeg, gadverdamme. Het begon me zelfs op de keel te slaan. Maar doordat je maar stapvoets kunt rijden, of vaak zelfs helemaal stilstaat, kun je het allemaal wel heel goed bekijken.
Overal langs de weg wordt er vanalles gemaakt en verkocht. Niet dat dit in deze landen iets bijzonders is, maar om een idee te geven wàt dat dan is: bedden, bankstellen, kippen, koelkasten, stenen, zand, stalen deuren en niet te vergeten doodskisten, in allerlei kleuren.
Ook krioelt het er van de boda-boda’s, taxibrommers, waar vaak wel 4 mensen opzitten of waar de gekste spullen op vervoerd worden, van kippen en schapen tot bergen ananassen of bananen. Je kijkt je ogen uit. Nu moet je in zo’n grote stad erg voorzichtig zijn met het maken van foto’s, maar anders hadden we een prachtige reportage kunnen schieten zeg, maar helaas.
Donderdag, 17 maart:
Gisteravond dus rond 21.00u zette Francis ons af bij een hotel.’n Simpel afrikaans hotel met het “toilet” de douche en miniwastafeltje op 1 vierkante meter. Schijnt voor hier heel normaal te zijn dat de douche ìn het (sta-)toilet is. Oké, weer een ervaring rijker.
Om 08.00u begonnen aan de laatste 400km van deze reis. Het regenseizoen is inmiddels begonnen en dat hebben we gemerkt. Na een vrij probleemloze stop bij de douane (hoefden slechts 402 keniaanse shillingen te betalen = ong. 4 euro voor de san.pads) kwamen we weer op de veel slechtere keniaanse wegen in een giga-regenbui. De ruitenwissers konden het niet aan en het zicht was dan ook minimaal. Het water/modder gutst dan over en langs de wegen en de potholes (gaten) in de weg zijn dan ook nauwelijks meer te zien, maar…………… onzen Francis is een goei chauffeurke en na nog snel enkele projecten te hebben bezocht, arriveerden we weer veilig en wel rond 17.30u bij “ons” huis op de farm.
Nou lieve, belangstellende mensen, het was een heel verhaal, maar nu zijn jullie weer helemaal bij.
Heel veel liefs, deze keer van mij.
Anke xxx
uitzicht vanuit de Kingfisher logde in Uganda
En iedereen weet inmiddels dat we in het land zijn, dat levert allerlei contacten op met de nieuwe headmasters. De headmasters zijn benoemd op andere scholen. De vertrouwde contacten zitten nu ineens op de naburige dorpsschool en anderen hebben hun plaats ingenomen. Dat is hier policy, de overheid is je werkgever en die bepaalt waar je werkt. Na 3 jaar mag je rekenen op een andere school.
Soms ga je echt naar een ander district en is het zo geduldig opgebouwde contact verbroken.
In Kietkei hadden we met Henry Sery een goede verstandhouding en het door hem ingediende project werd goedgekeurd. Hij is echter overgeplaatst en het project wordt door een ander uitgevoerd. Dan is het toch wel belangrijk dat die ander heel duidelijk weet wat we afspraken. Dat deden we dus gisteren en hieronder de ondertekening van de overeenkomst met Chistopher Kunangi.
Vandaag alleen maar administratie. Onze sponsors willen precies weten waar hun geld aan is besteedt. Ik ben dus druk met Noah de boekhouder om dat in een helder overzicht te krijgen.
Ank zit in de containers om lesmateriaal uit te zoeken. Ook inventariseert ze de inboedel van het Children’s home om te zien of er voldoende lakens, slopen, potten, bestek, pannen etc, zijn. Er is nu een leuke groep van 20 kinderen die daar tijdelijk verblijven. Een happy gezelschap is dat, fijn dat we dat mogen doen. Wezen die letterlijk van de straat zijn geplukt en nu worden opgevangen en naar school gaan. Een nieuwe toekomst tegemoet.
prachtig spelmateriaal dat hier een hele goede bestemming heeft.
Vandaag, woensdag 9 maart zijn we naar de Maliki Primary School gereden.
Het project dat zij vorig jaar indienden is goedgekeurd door een bijdrage van Wilde Ganzen die de opbrengst van Tante Pollewop van een bonus voorzag. Daardoor is er € 6.000 beschikbaar.
Zij bouwen daarvoor een betonnen watertank met een inhoud van 60.000 liter, nieuwe pitlatrines voor de leerlingen en meubilair voor de staffroom. Dat bericht kwamen wij brengen en dat betekende natuurlijk feest. Je krijgt niet dikwijls 6000 euro om je school te verbeteren, in Kenia krijg je dat eigenlijk nooit.
Dans en zang, heel veel blije mensen, de voorzitter van het schoolbestuur werd gehaald en we hebben elkaar geknuffeld dat het toch maar mooi voor elkaar is gekomen. We mochten de leerlingen toespreken en Ank heeft zich speciaal tot de meisjes gericht en erop aangedrongen dat ze hun opleiding afmaken en doorstuderen. Dat was heel speciaal voor hen, om een blanke mevrouw te horen die hen direkt aansprak.
Vrijdag gaan we naar Kitale, bezoeken nog enkele scholen en overnachten daar. De volgende ochtend gaan we heel vroeg op pad naar Uganda, we proberen tot Masaka te komen en daar te overnachten. Zondagochtend hebben we een afspraak met de mensen vna Afri pads om de produktie van pads te zien en te praten over het gebruik daarvan. We nemen 1000 stuks mee en reizen dan door naar West Uganda tot tegen de Kogolese grens. Als je op de kaart wilt zoeken, kijk dan naar Ishaka, daar op de universiteit vindt de beediging plaats van onze medische student Solomon Sindano die we al die 6 studie jaren hebben gesponsord. Dan reizen we door naar de King fisher Lodge voor een overnachting en op dinsdag reizen we verder naar het noorden, bij Fort Portal gaan we weer naar het oosten en via Kampala naar Kenia, we stoppen onderweg nog even bij het doveninstituut om 5 leerlingen van onze primary school een handje te geven. Op weonsdag of donderdag zijn we weer op de farm
Jaap, onze oudste kleinzoon is vandaag jarig, hij wordt 13 jaar, bij deze Jaap van harte gefeliciteerd van opa en oma
Ad
Dinsdag 8 maart
Veilig aangekomen op zaterdag middag. Na de eerste besprekingen zijn we maandag aan de slag gegaan. Om 10.00 spraken we met een delegatie van de Suam Primary een school met 670 leerlingen hoger op de berg. Een eerder verzoek om hen te steunen wezen we af vanwege de ongeschikheid van de schoolleiding. Nu die vervangen is kunnen ze een project indienen om klaslokalen te bouwen. Zelf zijn ze al begonnen met de bouw van 15 pitlatrines voor de kinderen. Het lijkt erop dat deze hoofdonderwijzer er wel de vaart achter zet en de community kan motiveren.
de bouwval in Suam, rijp voor de sloop!
‘s middag de Maliki Primary bezocht, dat was een school die zeer toe was aan een opknapbeurt. Ook dat wilden we niet doen met de vorige headmaster. Sinds het aantreden van Emanuel is er echt iets gebeurt. De renovatie die we vorig jaar overeenkwamen is mogelijk geworden dank zij de opbrengsten van Tante Pollewop, onze kledingwinkel in Tilburg en door een bijdrage van Wilde Ganzen. Met dat geld is enorm veel bereikt en de school ziet er weer opgeknapt uit, de klassen hebben nu allemaal meubels en de stenen die als stoel werden gebruikt zijn nu voor de verbouwing gebruikt. Emanuel heeft heel veel complimenten gekregen en via hem zijn team. De instroom van leerlingen is weer op gang gekomen wat een van de doelen was. Van een kleine 200 zijn er nu 570 leerlingen op school. Je zult je afvragen waarom dat zo belangrijk is.
gerenoveerde school in Maliki
Wel de school in het nabije dorp hebben we de afgelopen jaren opgeknapt en plots gingen daar veel kinderen naartoe uit de omliggenden dorpen. Van 50 a 60 kinderen in de klas gingen we daar weer naar meer dan 100. Nu zijn we dus de omliggende scholen aan het opknappen wat een direkt gevolg heeft. De kinderen gaan we naar de eigen school omdat die er nu ook goed uitziet. Tja, in nederland stuur je je kinderen toch ook naar de school die het beste staat aangeschreven.
Vervolgens zijn we op bezoek gegaan op de Japata Secondary School, 110 studenten waarvan gelukkig 42 meiden. Hier willen we een ICT centrum bouwen om ook hier internet te krijgen. Het project heeft “connecting the world” . We zijn druk met het benaderen van mogelijke sponsoren en ik was het hoofd van de school een update verschuldigd.
En toen was het 18.00 uur en over een uur is het donker, dus op weg naar huis, voldaan over deze mooie en zinvolle dag.
en in deze droge tijd genoten we van 2 forse regenbuien, altijd zeer welkom voor natuur en om het stof te laten verdwijnen.
groet
ad en ank
De Voorzitter en de Secretaris van de Stichting verblijven van 3 tot 28 maart in Kenia en Uganda. Zij bezoeken de verschillende projecten om te zien of deze volgens de afspraken verlopen. Hoogtepunt tijdens deze reis zijn
Wij houden jullie via dit blog op de hoogte van onze reis.
Op onze site vind je meer informatie over het werk van Dr. Bea Andersen in Kenia.
Ad en Ank Waijers
